A CUP OF CAFFEIN

Ada da Sonbahar - 08.11.2009

2009-11-08T13:03:00.000-08:00

Ayhan Sicimoğlu'nunda dediği gibi; Ada "Hastasıyız efendim". Sevgili dostlar şimdi Prinkipodayız. Gelsin meezeeeleeeer, kalamata zeytinler, çinekoplar,biralar.
Tabi bunları hak etmek için bugün tam tamına hiç durmadan 4saat 40 dk yürüdük.Kısacası "Büyük ada turunu" yürüyerek gerçekleştirdik.
Birde üzücü bir olaya tanık olduk. Orman yolunda ilerlerken bir sürü viraj gördük. Tam ben ne tehlikeli olduklarını düşünürken 2 delikanlı bisikletleriyle virajı hızlıca döndü. Sonra tam arkamı döndüm korkunç bir fren ve yerde savrulan bir kız, hemen arkasından arkadaşının savrulduğunu gören diğer kız frene bastı ve basmasıyla oda toprak yola savrularak sürüklendi. Arkadan gelen faytoncu allahtan kenara çekti ve durdu.
Kızın suratı birkaç yerden fena çizilmişti ve kanıyodu. Faytoncudan sağlık ocağının numarasını aldım, aradım ama cevap vermiyordu, 112 yi aradam oda açınca kapattı. Son bir kez daha sağlık merkezini denedik ve ambulans istedik. Bu arada kızı yerden kaldırtmadım. Biraz su ve ıslak mendile kol ve elini sildik. Hoş diğer arkadaşı çok panik oldu ve ağlamaya başladı. Kendi düşüşünü unuttu. Halbuki ben onun için daha çok endişelenmiştim. Çünkü o yamaç aşağı yuvarlanmıştı, orada kayalar ve taşlar vardı. Allahtan başını vurmadı sadece dizi yaralandı.
Neyse erkek arkadaşlarını çağırdık... Kızı hareket ettirmemelerini söyleyerek oradan ayrıldık.
İşte böyle kaza geliyorum demiyor ve geliyor. Hayatımızda da herşey böyle değil mi her an herşey değişebiliyor.

Bugün ilk defa 18 yaşıma geri dönmek istedim...

Şile-07.11.2009

2009-11-07T10:13:00.000-08:00

Özellikle 07.11.2009 yazıyorum, çünkü bugün hava inanılmaz güzeldi. Bizde yola çıktık, istikamet Polonezköydü. Ama yolda Sahilköy tabelasını görünce acaba nasıl biryerdir dedik ve saptık. Ne yazık ki Sahilköy, Sahilbeton olmuş. İç içe siteler ve olmayan yolları ile kabus gibiydi. Aklımızda kalsın, Sahilköy, Doğancılı, Kiraz??, yerlere birdaha uğranılmayacak. Bu yol Şilenin eski yoluydu, en azın dan yol güzeldi diyerek kendimizi sonunda avuttuk ve oradan Şileye çıktık. Ağlayan kayaların sahilinde yürüdük. Keyif yapan adam ve 3 arkadaşı mayolarını giymiş güzel havanın tadını çıkartıyorlardı.
İşte böyle, Kasım da havanın güzel olması muhteşem bir hediye...

Tirilye - 29.10.2009

2009-10-31T01:33:00.000-07:00

Bu köy de hal ettiklerimizden bir tanesi. Eski evleri bir güzel yıkıp yerine sevimsiz, sıvasız estetikten yoksun çirkin dikdörtgen beton yığınlarını bir güzel dikmişiz.
Aslında yol çok güzel bir yanda deniz diğer yanda orman kıvrıla kıvrıla gidiyorsunuz, tabi ki anında karşınızda sevimli site betoncukları çıkıyor onları da görmezlikten gelin diyeceğim ne diyeyim...

Köy sokaklarında dolaşırken fotoğraftaki yaşalı adam (87 yaşında) yanımıza yaklaştı ve dedi ki ben 1 yaşından beri buralıyım size anlatayım....
“Her yıl buraya karşıdan geliyorlar. Geçen yıl şu evin eski sahipleri geldi. Ben Rumca biliyorum, konuştum onlarla. Şu kilise var ya, şimdi burada 3 aile oturuyor !!! (Evet eski kilisede 3 aile kalıyor, ayakkabılarını kapı önünde bırakan, yırtık perdeleri olan bir yaşam...) Eskiden bu önündeki çeşmeden su akardı, kadınlar toplanırdı. Onun karşısındaki ev o kadının babasına aitti, şimdi yıktılar, şu evi diktiler (pembe bir beton). Bütün evler böyle eskiydi. Benim evimin arkasında bulunan bu 5 katlı binadan bahçeme yumurta, taş, çöp atıyorlar. Bende bahçemin üzerini kapattım. Aslında bu kadar katta izin yok burada.

Bu eski taş mektebin 3 kapısı var. Biri bu yanda diğeri arkada, ana girişte önde. Rumların zamanın da okuldu. Sonradan onlar gidince yetimhaneye döndü 1980’lerde de terk edildi. (okulun binası çok güzel, ön kapısında çocuk oturan fotoğraf. Uludağ ünv. restorasyon çalışmalarına başladığı söyleniyor ama ben pek bir kıpırtı görmedim). Yaşlı amca yukarıda çamlık kahvesine gidin diyerek biraz daha anlatıyor ve yanımızdan ayrılıyor.

Meydanın orada eski kilise vardı. Oranın da iç duvarlarını beyaza boyamış, pırıl pırıl tertemiz bir yemekhane yapmışız.!!!

Tarihi bir hamam var, onu da kullanmaya pek gerek duymadığımız için kapatmışız (allahtan ahıra falan çevirmemişiz).

Aya Stefanos Kilisesi (9.yy) Osmanlılar döneminde camiye dönüştürülmüş ve Fatih Camisi ismi ile yeni unvanını ve görevini üstlenmiş. (kapısı kilitliydi, sadece ibadet saatlerinde açıyorlarmış).

4 kilisenin ve 3 manastırın hikayesini kısaca böyle özetleyebiliriz .

Meydan da birçok zeytinci var. Bende çınar altındaki İsmail Emilden söz edeyim biraz. Dükkanda çok güzel eski bir kantar var ve bir sürü futbolcu resmi. Kendisi bir zamanlar Bursaspor da Santrafor olarak oynamış. Dedesi İstiklal savaşında yaralanmış ve Fransız bir hemşire olan Emiliano hayıtını kurtarmış, soyadı kanunu çıkınca o da Emil soyadını almışlar. Eski bir dükkan ve zeytinler var. Eşi tatlı ve nazik bir bayan. Yeni ve çok daha büyük olan diğer dükkanları biraz daha ileride denize yakın bir yerde. (genç bir çocuk işletiyor oğulları olabilir).
Yukarı da Çamlık kahve var. Korkunç bir beton binanın yanında. O tarafa bakmazsanız yamacın bu yakasından nefis bir deniz ve orman manzarasını görebilirsiniz.
Son olarak, küçük balıkçı limanın orada, zeytin, zeytinyağı ve hediyelik eşyaların satıldığı küçük dükkanlar var.
Birde 200 yıllık eski bir zeytinyağı sıkma makinesi, kaderine terk edilmiş bir şekilde balıkçıları ve turistleri izliyor.

Trilye'nin kuruluşuyla ilgili üç rivayet bulunuyor. Bu 3 bilgiyi sihirli tur dan aldım.
1.Cenevizliler zamanında Sivzi, Trilye ve Kapanca da üç köy var. O yılların korsanları bu köylere sürekli saldırırlar. Köy halkı dağınık kalırlarsa korsanlarla baş edemeyeceklerini anlarlar ve üç köy şimdiki Trilye'de toplanır ve Trilye oluşur.
2.M.S. 376 Hristiyan din adamları İznik'te toplanmışlar. İznik konsülü diye tarihe geçen olaydan din adamlar arasında yorum farkları ortaya çıkmış. Aya Yani, Aya Yorgi ve Aya Satri adlarında üç papaz başpiskoposla anlaşmazlığa düşünce afaroz edilmişler. Onlarda Trilye'nin bulunduğu yere gelmişler. Bu üç papazdan ötürü (tri: üç, İlya: papaz ) buranın adı Trilya olmuş.

3.Başka bir rivayet ise Latince Trilye kırmızı balık barbunya anlamına geliyor. Dere ağzında bol miktarda barbunya balığı bulunurmuş ve buradan Doğu Roma İmparatorlarına barbunya balığı götürülmüş.
Rivayetler bir yana 1330'lu yıllara kadar Bizans kasabası olan Trilye sonraları Osmanlı kasabası olmuş, 1900 başlarında ''Mahmut Şevket Paşa'' kasabası, 1963 yılında ise Zeytinbağı ismiyle anılmaya başlamış.

TARİHİ:
Köyün antik dönemdeki adı: Caesareia veya Briyllios olarak geçmektedir. Trilye adı: Briyllius’tan gelmiş olmalı.

Bizans kasabası Tirilye, 1330 larda, Osmanlı kasabası olmuş ve Tokat, Kütahya, Kastamonu’dan gelen Müslümanlar, kasabaya yerleştirilmişler. 1900 lerin başlarında, Mahmut Şevket Paşa Kasabası adını almıştır. 1924 yıllarındaki mübadele sonrası ise, Girit ve Selanik göçmenleri kasabaya yerleştirilmiş, kiliseler dahi, gelen göçmenlere mülk olarak verilmiştir. Kasabanın Rum halkı ise, Atina yakınlarındaki Rafine ve Neon kasabalarına gitmişlerdir. Daha önceki yıllarda Tirilye’de oturanlar:turistik amaçla, sıkça beldeye geliyorlar. Zaten, Yunanistan’daki Tirilye ile, Türkiye’deki kardeş şehir ilan edilmişler.

Tirilye, 1963 yılında, Zeytinbağı adını almıştır.Zeytinbağ adı, kasabadaki zeytincilik uğraşısından gelir.

TİRİLYE ADININ KAYNAĞI: Tri (üç), ilya (papaz)’dan meydana geldiği söyleniyor. Hıristiyanlığın ilk konsili toplantısında, muhalif üç din adamı; Aya Yani, Aya Yorgi ve Aya Sotiri aforoz edilirler. Müritleriyle birlikte, Tirilyenin bulunduğu yere yerleşirler.

GEZİLECEKYERLER:

FARUK ÇELİK KÜLTÜR MERKEZİ:
Tirilye’de, 1878 yılında kilise olarak yapılmıştır. Diğer tüm kiliselerde olduğu gibi, üç dikey sıradan oluşur. Dikey sıralar, birbirlerinden sütunlar ile ayrılır. Kilisenin apsisi yıkılmış ve buradan binaya giriş verilmiştir. Girişin üstü, yanlara göre daha yüksektir.

Yemekhane binası, Ekim 1923 tarihinde,Taş Mektepte açılan “Darü-l –eytam adlı fakir ve kimsesiz çocukların okuduğu okulun, sanat bölümünün (marangozhane, demirci gibi) atölye binası olarak kullanılmıştır. Yatılı bölge okulu olan burada okuyan 400 öğrenci, okul yemekhanesinin çok küçük olması nedeniyle, yemeklerini üç posta halinde, sırayla yedikleri okula tayin olan yeni müdür, yemekhane binasındaki atölyeleri “Dündar Evi” olarak bilinen, eski kiliseye taşıtmış ve yemekhane binası, bu tarihten sonra 400 öğrencinin rahatlıkla yemek yediği, okulun yemekhanesi olarak 1927 yılının Eylül ayında, okul kapanıncaya kadar kullanılmıştır.
Evet, burası günümüzde restore edilerek, Faruk Çelik Kültür Merkezi haline getirilmiş. Bu mekanda: ayin yapılıyor.

FATİH CAMİİ-ST STEPHANOS KİLİSESİ- BÜYÜK KİLİSE (KENOLAKKOS-TRİGLEİA) :
Eski bir Bizans kilisesidir. Adı: Aya Tadori’dir. Kilisenin ilk yapılışı: 720 li yıllara kadar iner. 19 metre yüksekliğinde kubbesi bulunuyor. Buraya: 4 adet başlıkları madenden yapılmış, motiflerle süslü sütunların taşıdığı ahşap beşik bir çatı ile kapalı bir revaktan giriliyor. Kilise olarak yapılan binada: mevcut mihrabın üzeri, yarım kubbe ile örtülü. Çift kademeli kasnağa oturan konik kubbe, hakim elemandır.

Bu kilise: Mudanya’nın alınması ile birlikte, camiye çevrilip, Fatih Camii adını almıştır. Ancak: 1918 yılında, Rumlar, kasabaya tekrar gelince, cami yeniden kiliseye dönüştürülür. 1922 yılında, Kurtuluş Savaşının ardından, yeniden camiye dönüştürülür. Eski kilise, yeni cami çok iyi onarım görmüş ve eski heybetinden bir şey kaybetmemiş.

YUANNES KİLİSESİ:
Rumların bölgeyi terk etmesinden sonra, özel mülkiyetin olmuştur. Bugün, halen konut olarak kiralanıyor ve ev olarak kullanılıyor. İçinde: 3 aile oturuyor. Dündar Evi olarak biliniyor. Ana giriş: kemerli taş bir kapıdandır. Giriş bölümü: 3 katlıdır. Giriş katında: pencereler küçük ve karedir. İkinci katta, pencereler daha büyüktür ve dikdörtgendir. Üçüncü katta ise pencere üstleri kemerle tamamlanmıştır. Şaşırmamak elde değil. Eski bir kilise, nasıl bir mesken olarak kullanılır, akıl alır gibi değil.

RESİMLİ KİLİSE-KEMERLİ KİLİSE (PANAGİA PANTOBALİSSA KİLİSESİ) :
1676 yılında, Dr.J.Covel tarafından hazırlanan el yazması bir belgede: kilisenin Panagia Pantobasillissa’ya (Meryem’e) adandığı belirtiliyor. İlk yapının: duvar tekniği ve başka özellikleri göz önünde bulundurularak, 13’ncü yüzyıl sonlarında yapıldığı kabul edilmektedir. İlk tabaka freskoları: 14’ncü yüzyıl başlarına, ikinci tabaka freskoları ise, 18’nci yüzyıla (1723) tarihlenmektedir.

İlk yapıldığında: kilisenin sütunlarının, İskenderiye’den getirtildiği ve tarihte duvarına ilk resim yapılan kilise olduğu söyleniyor. Kemerli kilise de denilen bu kilise: kasabanın denize yukarıdan bakan bir mahallesinde bulunuyor. Ama, maaselef, o ününü veren duvar resimlerini görmek, içeri bile giremeyebilirsiniz. Bugün terkedilmiş durumda. Kapısı kapalı, ancak duvar deliklerinden belki resimlerin bir kısmını görebilirsiniz. Zaten: buranın kilitlenmesinin sebebini de, bu resimleri görünce anlıyacaksınız. Çünkü, resimlerin üzeri, çeşitli şekilde kazınmış, isim ve yazılarla dolu, yani resimler bozulmuş.

AYA YANİ MANASTIRI (TAŞ MEKTEP);
İskele caddesinin batısındaki tepede bulunmaktadır. Yapının üzerindeki bir taş oymadaki yazıda: “M.MYPIDHS APXITEKTWN 1909” ifadesinden, mimarı ve yapım yılı anlaşılabilir.

1909 yılında, Papaz Okulu olarak neo-klasik tarzda inşa edilen, 1988 yılına kadar, İlkokul olarak kullanılan Taş Mektep adını almış, görkemli bir yapıdır. Kıbrıs Eski Cumhurbaşkanı Başpiskopos Makarios’un, bu okulda eğitim aldığı ifade edilmektedir. Bu okulun müdürü, sonradan İzmir Metropoliteni olan Chrisostomos’tur. Bu bina: 1924 yılında: şehit, öksüz ve yetim çocukların okudukları “Darel Eytam Okulu” olarak, Kazım Karabekir Paşa tarafından açılmıştır.
Günümüzde: Uludağ Üniversitesine aittir. Restorasyonu tamamlanarak, Meslek Yüksek Okulu olarak kullanılmaktadır.

TARİHİ ÇAMLI KAHVE:
Taş Mektep yanından yukarı çıkıldığında, Tirilyenin balkonu olarak tabir edilen buraya varacaksınız. Tirilye’de bulunup da, çamlı kahve’de çay-kahve içmeden ayrılmak olmaz.Yorgunluğunuzu burada gidermeyi deneyin. Burada: asırlık çınarların altında, denize ve zeytin bahçelerine bakarak çay içebilirsiniz. Daha önce kullanılmaz durumda olan bu alan, şimdi pırıl pırıl bir çay bahçesi. Püfür püfür esiyor ve manzara şahane. Tam bir tepe olduğu için çevredeki yöreler kuşbakışı görülebiliyor. Bir tek, kahvenin karşısında, önce otel olarak inşa edilen, ama şimdi site olarak kullanılan bina, göz zevkini bozuyor.

KAPANCA LİMANI:
Tirilye’de, Roma döneminden kalan Kapanca bölgesindeki antik liman; her tarih döneminde, en önemli kıyı ulaşımının stratejik odak noktası olmuştur.
Tarihsel kaynaklarda: 9’ncu yüzyıldan 14’ncü yüzyıla kadar Tirilye ve çevresinin ne durumda olduğu hakkında fazlaca bilgi yok. Ancak, 1261 yılında, Nimpheaum Antlaşması ile Mikhael Palaiologos tarafından, Cenevizlilere Marmara sahillerinde ticaret garantisi verilince, Cenevizlilerin Appolonia Gölü kuzeyinden elde edilen tuz madeni ihracında, Tirilye ve Apomeia (Mudanya) limanlarını kullandıkları belirlenmiş. Bu tarihlerde, Tirilye’nin önemli bir liman kenti olduğu varsayılıyor. Burası, ayrıca, bereketli topraklarından elde edilen ürünleri: Bizans imparatorluğunun merkezine aktaran, kendi ticareti açısından da işlevsel önemi büyük olan bir liman kentidir.

kaynak:
http://www.gezi-yorum.net/bursa-mudanya-zeytinbagitrilye/

Cumalıkızık- Halloween

2009-10-30T14:04:00.000-07:00

Bu fotoğrafı Cumalıkızık da çektim. Günde 31 Ekim olduğuna göre yayınlamak lazım dedim.
Bu arada aklıma kabak oyduğumuz günler geldi. Kabaklarımızı birşeye benzetmek için verdiğimiz çaba ve sonucun da verdiğimiz emekle uzaktan yakından alakası olmayan sanat eserlerimiz görülmeye değerdi. Tabiki attığımız kahkahalar korku dolu gecenin ilk sinyallerini veriyordu... kehhhh...kehhhhh....

Yarında Trilye'yi anlatırım.

Cumalıkızık

2009-10-30T12:31:00.001-07:00

29 Ekim’de Cumalıkızık’a gittik. 2 yıl önce keşfetmiştim ve bir türlü gidememiştim. Sonradan orada bir dizi çekildi ve pek bir ünlendi. Şimdi kocaman tur otobüsleri ile akın akın insanlar bu köye gidiyorlar. (sanıyorum diziyi daha derinden yaşamak için)
Bayramda ve tatil günleri çok kalabalık olduğunu okudum. 29 Ekim de bile kalabalık sınırdaydı. Bir tane tur otobüsü vardı bir tane daha olsa ne olurdu bilmem...
Sonuç , bu köyü pek beğenmedim. Ama Osmanlılardan kalma ve biraz da korunduğu için belki görmek isteyebilirsiniz.

Bunun için aşağıdaki bilgileri veriyorum, belki yardımcı olur. Tamamen kendi fikirlerim olduğu için tercih size kalıyor. Tarih bilgilerini de sonra veririm artık.

Nasıl Gidilir?

En kolay yol. İstanbul, yeni kapıdan kalkan deniz otobüsü ile bursa’ya gitmek. Oradan eski Ankara yolunu takip etmek. Yaklaşık 10-12 km sonra sağda Cumalıkızık tabelasını görüyorsunuz. Oradan saptıktan sonra da ağaçlıklı bir yolda 1-2 ilerliyorsunuz ve valla köyün içindesiniz. Hemen oradaki otoparka park ediyorsunuz.
Diğer bir yolda, eskihisardan arabalı vapur ile topçulara gitmek ve oradan bursa yolunu ve oklarını izlemek gerisi aynı.

Ne yenir?

Bütün evler kapılarını açtıkları ve turizme pek bir adapte oldukları için her yerde gözleme yiyebilirsiniz. Ama alternatifler şöyle:

Kınalı kar: biz burada yedik. Eski bir konak. Sanırım dizi de burada çekilmiş. Avlusunda ve konağın içinde yemek yiyebiliyorsunuz. Ancak konağın içinde yemeyi planlıyorsanız ayakkabılarınızı çıkartmak zorundasınız. Beni bozar diyorsanız avlusunda oturmanın da sizi pek tatmin edeceğini sanmam...
Kutu ayranı ve soğuk demli olmayan çayları eksi puan aldı. Gözlemeyi de bunların yanına ekleyebilirsiniz. Kahvaltı da veriyorlar ama çok kalabalık olduğu için servis çok yavaş, organize değil, vs.vs.

Mavi Boncuk: Köyün biraz dışında gibi. Bahçesi sanıyorum İlkbaharda fena olmuyordur. Nazar boncuklu fotoğraf oraya ait.

Değirmen: dışardan fena gözükmüyordu.

Saklı Bahçe: turuncu ev. Dışardan güzel gözüküyordu ama kapalı olduğu için fazla bir yorum yapamıyorum.

Odun fırını vardı. Cevizli ekmeği denemek isterdim. Ama gözleme pek bir oturmuştu o yüzden teşebbüs bile edemedim.

Nerede Kalınır?

Gittiğinizde kalmak ister misiniz bilmiyorum, ama Mavi Boncuk, Gülizarın evi-pansiyon alternatiflerden bazıları olabilir diyorum. Ucuz olmadıklarını söylemek zorundayım.

Ne Görülür?
Eski evler, etnografya müzesi görebileceklerinizden. Benim için kapılar ve pencereler...:-)

Ne alınır?

Bana göre hiç birşey alınmaz. Her erde zeytin ve zeytinyağı göreceksiniz. Ama nasıldırlar bilmem...
Bu mevsimde hurma güzel gözüküyordu. Kestane : kötüydü. Turşuları: Aklınızdan bile geçirmeyin derim. Tahta oyuncaklar: eğlenceliydi. Tarhana, erişte ve bu gruptaki diğer ürünler için hijyene dikkat diyorum.

Biraz Mola

2009-10-26T10:38:00.000-07:00

Biraz mola verdim.En kısa sürede yeniden yazmaya başlayacağım. Mesaj bırakan komşularıma, dostlarıma, ve blog arkadaşlarıma duyrulur.
Sevgiler, Arzu

Ihlamur kasrı

2009-09-27T06:18:00.000-07:00

25 bin metrekare civarında bir alana sahip Ihlamur Kasrı; Beşiktaş’ta Nüzhetiye Caddesi’nin kavşağında, Ihlamur ve Teşvikiye arasında bulunur. Bazı kaynaklarda; 18 yy.ın ortalarında Hüseyin Efendi ait bir köşk yer alır yazarken, bazı kaynaklarda; aynı yüzyılın başlarında III. Ahmet’in kurduğu has bahçenin ıhlamurluğunda yapılmış iki köşkten bahsedilir. Ancak, 1849–1855 tarihleri arasında mevcut binalar yıkılarak, yerine Abdülmecit tarafından Nikoğos Balyan’a günümüzdeki köşkler yaptırılır.

Ihlamur Kasrı, Maiyet Köşkü ve Merasim Köşkü adında iki köşkten oluşur. Maiyet Köşkü, Merasim Köşküne nazaran daha sade bir görünümde olup; genellikle, Sultan ve harem kadınları için kullanılırdı. Bugün güzel bir kafeterya burada hizmet vermektedir. Merasim Köşkü ise; barok tarzı oymalarla ve süslemelerle bezenmiştir. Tavanlar manzara resimleriyle kaplı, şöminenin süslemelerinde kullanılan porselenler, yıldız fırınının ürünleridir. Köşk; Kristal avizeler, Avrupa üslubu birçok mobilya, Hereke halıları ve süslü vazolarla dekore edilmiştir.

Abdülaziz; Bu kasrın bahçesinde, kendisinin de bizzat katıldığı güreş müsabakaları, koç ve horoz dövüşleri düzenlerdi. I. Abdülmecit burada ünlü Fransız şairi Lamartine’yi misafir etmiş; ayrıca, V. Mehmet Reşat burada Bulgaristan ve Sırbistan devlet adamlarının bulunduğu yabancı devlet erkânını kabul etmiştir.

Cumhuriyet Dönemi’nde uzun müddet kullanılmayan Kasr’ın, 1952 yılında Merasim Köşkü Tanzimat Müzesi’ne, Maiyet Köşkü de Tarihi Köşkler Müzesi’ne dönüştürüldü. Bir dönem müze olmaktan çıkarıldı ve 1980’li yıllarda tamamen restore edildi. 1987’de ise bahçesiyle birlikte, tekrardan konuklarına kapılarını açtı.

Gelinler-Ihlamur Kasrı

2009-09-26T12:27:00.001-07:00

Bugün Ihlamur kasrına gittik. Tam bir gelin enflasyonu vardı. Hepsi birbirinden güzeldi. Bende gizli gizli onların fotoğraflarını çektim. :-) Favorim fotoğraf çeken gelindi. Hem çok güzeldi, hemde güzel fotoğraf çekiyordu. Fotoğrafçı da onları çekiyordu. Süperdi. Sonra kapının orada duran arkasında cadde olan bana pamuk prensesi hatırlattı. Hafif tombulca olan gelin en asortik pozları veriyordu...:-) Sonra karizmatik bir damat vardı...!!!
Neyse efendim...Buradan tüm bekar arkadaşlarıma mesajımı verdim sanıyorum...:-) Evlenmek isteyenlerin de dileklerinin en kısa sürede gerçekeşmesi dileğiyle... Mekan Ihlamur Kasrı olabilir ama enflasyonun daha düşük olduğu bir dönem seçilebilir. Bunlar kaçamak fotoğraflar daha iyisini yapabilirim söz. Bu söz de dostuma...!!! O anlamıştır...:-)

İstanbul da Yaşam

2009-09-23T09:35:00.001-07:00

İstanbul da Yaşam adlı fotoğraf yarışmasına katılmayı planlıyorum. O yüzden bu aralar İstanbulun çeşitli yerlerinde her fırsat da fotoğraf çekmeye çalışıyorum. Bu fotoğrafta denemelerimden bir tanesi. Fırsatım olursa bir ara kendisi ile konuşmayıda planlıyorum.

İstanbul da Bir Akşam

2009-09-14T10:37:00.001-07:00

balkonumdan

2009-09-13T09:21:00.000-07:00

Yağan yağmurdan, insanların yaşadıkları dramdan ve sayamadığım birçok nedenden dolayı pek bir karamsarım.

Çıralı-tekne gezisi-tatilden son kareler

2009-09-12T02:07:00.001-07:00

tekne gezisi yazıları daha sonra...

2009-09-11T05:34:00.000-07:00

Odile-Hotel-Çıralı

2009-09-09T10:54:00.000-07:00

Bu yıl çıralıya ikinci defa gittik. Aslında farklı bir çok alternatif geliştirdik ama söz konusu deniz olunca ve Türkiye de tatil yapmak isteyince bu kesinlikle birkez daha Çıralı olsun dedik. Hoş datça-palamutbükü eşit ağırlıktaydı ama araba ile yolculuk yapmacağımız için birdahaki sefere dedik.

Çıralı da biz çoğunlukla Odile hotelde kalmayı tercih ediyoruz. Bilgilerine buradan ulaşabilirsiniz.

Arcadia hotelde de bir kez kalmıştık ama çok önceden rezervasyon yaptırmak gerekiyor çünkü sadece 6 odası olduğu için sürekli dolu.

Bu arada ramazan ayını çok seviyorum. 3 km. kumsalda en yoğun saatte bile toplasan 30 kişi vardı. Özellikle sabahın erken saatlerinde 7-10 arası bulunduğumuz alanda sadece 3 kişiydik. :-)

Çiçek fotoğrafını havuzun içinden çektim. Rüzgarla savrulan çiçekler mavi havuz suyunun üzerinde muhteşem görünüyordu.

İkinci fotoğrafta otelin bahçesinden tahtalı dağının görüntüsü var.

Bu arada Mayıs ayında nar çiçeklerini çekmiştim. Bu gittiğimizde narlar olmuştu.
Fotoğrafların tamamı odile otele ve sahiline ait.

Çıralı- Bölüm-1 (Eylül tatili)

2009-09-08T23:42:00.000-07:00

Not. 5. fotoğrafta Çıralı koyunun zirveden görünüşü var.

9 günlük tatilimizden döndük. Bu tatilde, tahtalı dağına teleferik gezisi ve tekne turu dışında pek fazla bir aktivitede bulunmadık. Zaten planımız da buydu. Uzun zamandır ilk defa gittiğim bir yerde 9 tam gün kalıyorum. J Genelde 9 günde 3-4 farklı yere gitmiş olamam gerekirdi. Bu tatilin günlük bilançosunu şöyle çıkarabilirim:

6-7 saat yüzme

2-3 saat güneşlenme-dinlenme

3 saat kitap okuma (öğle molası)

2 saat akşam yemeği

6-7 saat uyku

Bunun dışında yürüdüğümüz en uzun mesafe kaldığımız odanın 20 m ilersindeki kumsal (denize girmek için) ve 300m ilersindeki Azurdu (akşam yemeği için). Dolayısıyla günlük klasik olarak yaptığımız 6km (min) yürüyüşlerimize bu tatilde yer vermedik. Hal böyle olunca çok fazla fotoğraf çekmedim.

Tahtalı teleferiği 2365 m yükseklikte, tahtalı dağının zirvesine çıkıyor. İsviçre kökenli Garaventa Grubu tarafından yapılmış. 80 kişilik kapasitesi bulunan kırmızı renkli kabinlerle, çam ormanlarının üzerinden 10 dakikalık bir gezi yaptıktan sonra zirveye ulaşıyorsunuz.

Alt istasyon 726m de olduğu için sadece 1639m’yi teleferikle çıkıyorsunuz. Aralık ayında başlayan kar manzarası Nisan 25 gibi karların erimesiyle son buluyor.

Zirvede teras bölümünden Antalya ve Finike’ye kadar geniş bir alanı izleme şansı elde edebiliyorsunuz. Tabi ki bu günün hangi saatinde ve yılın hangi mevsiminde çıktığınıza bağlı olarak değişecektir. Tam bu bilgiyi vermişken teleferiğin yerini de söyleyeyim, Antalya dan geliyorsanız eğer, Kemer, Kiriş, Çamyuvayı geçince Tekirova’ya gelmeden. Kaş tarafından gelecekler içinde Kaş, Kale, Finike, Olympos, Tekirova’yı geçince Çamyuvaya gelmeden.

Zirvede 3-4 katlı her katında ayrı bir restoran bulunan çok çirkin bir tesis var. Sanıyorum özel turist grupları için hizmet veriyor. Tesisin girişinde de 2-3 tane hediyelik dükkan bulunuyor. Bu arda fotoğrafçı çocuklarında güzel fotoğraflar çektiğini belirtmek istiyorum. Yemeklerini denemediğim için bilgi veremiyorum. Sadece sipraiş verdiğim meyve tabağının sunumu güzeldi. Yan masaya sunulan Pizzanın kokusu da karnımı açıktıracak kadar etkileyiciydi .

Manzara olayına gelince dilerseniz şezlonglara yatıp tepeden bulutlara yakın olmanın verdiği keyifle deniz ve dağ manzarasını seyredebilirsiniz ki ben öyle yaptım.

Bu arada teleferikle yukarı çıkarken “my way “çalıyordu. Nasıl yani dedim… Sanıyorum bu yolculuktan keyif almamın nedenlerinden biri de buydu.

Yaz aylarında Kemerden günde iki servis var. Birde Eylül ayı içersinde özel yıldızlı geceler turu düzenliyorlar. Biz tam dağın eteğinden servise bindik. İbrahim. Genç bir delikanlı, yaşını hiç göstermiyordu. Liseli bir çocuk zannettik. Neyse muhabbete başlayınca aslında Karadenizli olduğunu ama doğma büyüme İstanbullu olduğunu, askerlik için geldiği Antalyada da yerleşmeye karar verdiğini öğrendik. Ona ulaşmamız aşağıdaki güvenlik vasıtasıyla oldu. Cep telefonuyla aradı ve bizim adımıza 2 kişilik rezervasyon yaptırdı. Buda sorunsuzca yukarı çıkmamızı sağladı.

Gelen turistlerin çoğunluğunu Ruslar ve Almanlar oluşturuyordu. Sanıyorum bu konu hakkında verebileceğim bilgilerin tamamı bu kadar. Daha fazla bilgi için burayı tıklayınız.

İstanbul ve Kapılar

2009-08-28T11:05:00.000-07:00

Efendim 9 gün boyunca buralarda olmayacağım. Size güzel bir İstanbul manzarası bırakıyorum. Dün akşam İstanbul Modern de odalar sergisine gittik. Sergi çok güzel değildi. Ama odaların insanlarla ne kadar değişim yaşadığını görmek açısından ilginçti.
Neyse time to say goodbye...

Parkta oturan insanlar

2009-08-26T09:19:00.000-07:00

Geçen gün parkta oturan insanların fotoğraflarını çektim. Şu yaşlılar pek bir hoşuma gittiler doğrusu. Umarım yıllar geçtikçe böyle güzel dostluklara birlikte yaşlanırız...

İstanbul da klasik bir pazar günü

2009-08-23T08:11:00.000-07:00

Sabahleyin Behzar ablada nefis bir kahvaltı yaptık ve kahvaltımızı saraylılara layık bir vişne ahududu karışımı şerbetle noktaladırdıktan sonra klasik boğaz turumuzu yapmak üzere yola koyulduk. Alius rahatsız olduğu için çok yürüyemiyoruz o yüzden uzun gezilerimize bir müddet için ara vermiş bulunuyoruz. :-(

Minyatür odalar sergisi

2009-08-22T01:51:00.000-07:00

Ankaraya gitmeden önceki hafta minyatür odalar sergisine gitmiştik. Çok büyük bir sergi değildi ama odalar güzel döşenmişti. Soho da yaşayan bir ressamın evi vardı, sonra geleneksel kırsal kesime ait fransızlara ait bir ev vardı, vs.vs.
Bu arda,bu sene uzay yılıymış. Dolayısıyla gezegenlerin anlatıldığı bir sergi kurmuşlar. Ben en çok çocukların uzayı resmetmelerine bayıldım. O kadar güzel düşüncelerini aktarmışlardı ki. Kısacası biz o gün Koç müzesinde toplam 4,5 saat geçirdik. 30 Eylül serginin son günü sonra Ankarada başlayacakmış.
Bu arada Ankarada da Koç müzesine gittik. Alev Hn., Yıldızcım, ve Minecimle beraber güzel bir vakit geçirdik. Yemek sunumları çok güzel gözüküyordu denemekte fayda var.
Bu arada aşağıdaki kuş fotoğrafı Koç'un gezisi sırasında çekilmiş. Bende o gezinin fotoğraflarına bakarken en çok bu fotoğrafı beğendim ve hemen fotoğrafını çektim. Keşke böyle bir anı gerçekte yakalamış olsaydım. Bu arada uzay resimlerinden birisini de ekleyeyim. Bunu çizen 11 yaşında bir kız çocuğu.

Ankara -bölüm3 (Anıtkabir- Pirinç Han)

2009-08-17T10:04:00.000-07:00

Pirinç hakkında çok güzel fotoğraflara süslenmiş detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

Ankara -bölüm2

2009-08-16T14:06:00.000-07:00

Ankara da 2.gün. Bilgisayarımda ki bir problemden dolayı yazıyı şimdi yazamıyorum. Çünkü az önce yazdığım yazı bile kendi kendine silindi. Birde yazıyı yazarken birden bire üst cümlede bir yere kendiliğinden geçiyor ve son tuşladığım harfler orada çıkıyor. Buyüzden yazı kısmı yarına diyorum. Önce fotoğraflar...

Ankara -bölüm1 (Ankara Kalesi)

2009-08-15T13:41:00.000-07:00

Ankara’ya 2 günlük bir eğitim için gitmiştim, eğitim biter bitmez de İstanbul’a dönmeyi planlıyordum ama planlarım tabiî ki tutmadı. Sevgili dostlarım Alev hn., Yıldızcım, Minecim ve Dilekus beni İstanbul’ a göndermemek için ellerinden geleni yaptılar. Bir kez daha burada teşekkür etmek istiyorum.
Sıhhiye, Bahçelievler,Tunalı, Ankara Kalesi, Çankaya, Vişneli , Dikmen, Eryaman, Kızılay derken Ankara’nın büyük bir bölümünü fetih ettim.

Eğitim sıhhiyedeydi. Perşembe sabah 7:30 da AŞTİ’ye geldim. Yıldızcım beni karşıladı ve Alev hn. Katılmasıyla birlikte Bahçelievler de ballı kaymaklı nefis bir kahvaltı yaptık. Daha sonra Yıldızcım beni Sıhhiye’ye bırakırken Ankara Kalesi de buraya 5 dk dedi ve bu cümle benim öğle molasında gideceğim noktanın anahtarı oldu.

Öğle arası 1,5 saat olunca bende düştüm yola. 5 dk. Sonra Ankara kalesindeydim. Takım elbise ve elimde fotoğraf makinesiyle sanıyorum epey komik bir turist görünümü çiziyordum. Fotoğraflarda gördüğünüz 3 kız Barçin, Berke, Berfin ilk çektiğim fotoğraftı. Önce kendileri tanıttılar, sonra fotoğrafımızı çeker misiniz dediler, ve en sonda tek tek poz verdiler. Her fotoğraf dan sonra da nasıl çıktıklarını görmeyi ihmal etmediler. Sonuçtan memnun olunca bu fotoğraflar bize ne zaman ulaşır dediler. Bende bir dahaki Ankara yolculuğumda kendileri bulup onlara fotoğraflarını götüreceğime söz verdim. Kalenin için de ilerledim ve yol boyunca kale sakinleri ile konuştum. Kimisi beni salça yapmaya davet etti, kimisi bana soğuk su ısmarladı, kimisi kayısı ikram etti, çocuklar rehberlik yaptı kısacası herkes benim bir başka boyutta kaleyi dolaşmama yardımcı oldu.

Uçurtmalı çocuk, Barış. SBS sınavından 328 puan almış. Karnemde hiç 3 yok. Hepsi 4, 5Teşekkürle geçtim, Mimar olmak istiyorum ama daha uzun yıllar var ve birde puanlama. Önümüzdeki yıllarda da böyle iyi gidersem puanım tutar diyor.
Pencereden bakan çocuk; abla kalenin bir bayraklı olan bölümü var ama şimdi kapalı, diğeri de geride, iki camiyi dümdüz geç oradaki kadınlara sor diyor. Çok kibardı. Çookkkkk…
Duvarın üzerinde oturan çocuklar. Onlarda bambaşka bir alemdi. Kısa bir tarih bilgisini de onlardan aldım. Sonra surlara çıktım. Bir tarih öğretmeni ile tanıştım. Bana 25 dk.’lık kısa bir Ankara tarihi anlattı. (Tarihi sevdiğimden sanıyorum, her şey pek bir denk geliyor)…
Bu değerli bilgilendirmeden sonra ehhh artık eğitime dönme vakti dedim ve geri döndüm.

Anakaradan döneli 1-2 saat oluyor. Yine önce resimler sonra yazı diyorum...:-)

ATAKÖYÜM İÇİN...

2009-08-11T12:27:00.000-07:00

Doğma büyüme Ataköylüyüm ve Ataköy de yaşamayı çok seviyorum. Çünkü kendimi güvende hisediyorum. Bu güven duygusu da çok eskilere dayanıyor.
İlk okul 3. sınıftan beri okuldan döndükten sonra kardeşimle evde yanlız kaldık. Annem, babam bize ve çevremize güveniyordu. Aslında pekte yanlız kalıyor sayılmazdık. Zira apartmanımızdaki tüm çocuklar bizimle aynı yaştaydı ve akşam geç saatlere kadar sokakta hep birlikte oynardık. Çünkü o zamanlar çoğumuzun annesi ve babası çalışıyordu ve mahallemizde bize göz kulak olacak komşularımız, abla ve abilerimiz vardı.

Önceleri, Ataköy'de 1,2,3 ve 4. kısımlar vardı. Şu anda TOKİ tarafından satılmaya çıkarılan eğlence merkezi ve iğrenç beton yığınına çevrilmeyye çalışan sahilde C Moteli (Ataköy Mocamp)bulunuyordu. Denize girmesek de havuzunda veya sahilinde güneşlenmeye giderdik.

Salih ve Savaş abi dolmuş şoförlerimizdi. Savaş abinin mavi Fordu vardı. Salih amca biraz daha yaşlıydı. Onun arabası bordo, hani şu yuvarlak farları olanlardandı. Markasaını hatırlaamıyorum. Birgün bizim de yakından tanıdığımız bir ailenin 3 oğlu birden uçak kazasında vefat etti. O zaman tüm Ataköylüler, o aile için yas tuttu. Acılı anne dolmuşa bindiğinde hemen müzik kapatılırdı, vs., vs. Kısaca herekes birbirini tanır ve güvenirdi. Sonra, evet sonra.....

Ataköy gün geçtikçe kalabalıklaşmaya başladı. 9., 5., 7.,8.ve 11 kısım derken proje dahilindeki tüm kısımlar tamamlandı. Bizde rahat bir nefes aldık.Artık yapılacak bir kısım kalmadı dedik. Ta ki TOKİ bataklık alan üzerine Ataköy Konaklarını inşa edene ve tanesini 800.000 Euroya satana kadar. Bu birbiri içine girmiş ve hiç bir estetiği olmayan yapılarda bayramlaşma tebriği bile bir balkondan diğer bir balkona tokalaşma şeklinde kestirmeden gerçeklştirebilecek türden... Zaten şu anda kimsenin rağbet etmediği bu bloklar da bomboş ve yeni sahiplerini bekliyor.

Sonra eski emlak kredi bankasının bulunduğu ufacık alana NOVUS binaları dikildi. Alan kalmayınca gözler 2. kısım daki evlerin bahçesine dikildi. Allahtan birlik olup bu alanları TOKI'den satın aldıkta 40 yıllık ağaçlarımızı kesilmesine izin vermedik.

Kısaca, yeşil alanlarımız bir bir hızla betona çevrildi. (Yine de Ataköy İstanbul da yeşil mekana sahip olan ender semtlerden bir tanesi). Şimdi sıra Ataköy sahilinde.

Yıllar geçince, "yok artık demek istiyorum!" Çünkü, "eskiden burası sahildi, şimdi şu hale bak deniz doldu, alışveriş merkezi yapıldı vs.vs." bu konuşmalar geçmişi acı acı yad etmekten ileriye gitmeyeccek. Oysa ben mücadele eden insanlarla birlikte mücadaale ettim ve bugün bu sahilde rahatça yürüyebiliyorum demek istiyorum.

Çünkü 5 kata kadar imar izni olan bir alan olsa bile o alan TOKİ'nin olunca 30 katta kadar bina dikebiliyormuş (yeni değiştirdikleri yasa ile). Belediyenin ve TOKİ'nin kendi sitesinden de bu bilgiye ulaşabilirsiniz.

Yazının özeti, bende yeşilime, mavime , Ataköy'üme sahip çıkıp bu gece yürüyüşe katıldım.Çünkü susmak çözüm değil.
Bugün konu ile Radikal Gazetesinde çıkan yazıyı sizinle paylaşmak istiyorum.

İSTANBUL - “Ataköy sakinleri olarak biz, dairelerimizi, Cumhuriyetimizin mesken politikasını yürüten T.C. Emlak Kredi Bankası’ndan satın aldık. Ataköy 1. ve 2. kısımlar Cumhuriyet’in ilk toplu yerleşim uygulamasıdır. Mahallemizin adı dahi yarışma neticesinde belirlenerek, devletimizin kurucusu Büyük Atatürk’ün adıyla adlandırılmıştır. Yeşil alanların ağaçlandırılması, yarışmalar açılarak ve büyük meblağlar ödenerek yapılmıştır. Lüften bizi artık tedirgin etmeyin!”
Emekli avukat Mustafa Aydın, 90 yaşında bir Ataköy sakini ve çevre gönüllüsü... TOKİ Başkanı Erdoğan Bayraktar’a yazdığı mektupta ‘Ataköy’ünü’ böyle anlatıyor. Aydın’ın mektubu, Ataköylülerin son günlerde yaşadığı sıkıntıları yansıtıyor... Sıkıntıların kaynağında ise Ataköy sahilinde Galleria Alışveriş Merkezi’nin yanında ‘satılık kıymetli arsa’ olarak ihaleye çıkarılan 153 dönümlük arazinin rant alanına çevrileceği korkusu var. Kurdukları ‘Sahiline ve Yeşiline Sahip Çık Platformu’yla çevre semtlerden de destek toplayan Ataköy sakinleri, gerektiğinde rant alanına dönüşmesi olası alanları korumak için kendi paralarıyla satın alacak kadar da ‘yeşile, maviye’ bağlı... Ataköylüler pazar günü gerçekleşen olaylı eylemin ardından, dün yaptıkları basın toplantısında da ‘yeşil için destek’ aradı. TOKİ ise açıklama yapmadı.

Plajlı modern kent vaadi
‘Sahilde, plajlı modern bir kent’ temasıyla inşa edilip pazarlanan Ataköy’de sakinler bölgenin giderek sahilden uzaklaştığını düşünüyor. Yıllar önce kaldırılan plajdan sonra Ataköy sakinleri şimdi de sahil alanının satışa çıkarılmasına tepkili. Plaja ilk darbe 80’lerin başında vurulmuş. Gündemdeki tartışmalara neden olan alandaki plajsa birkaç yıl önce kapatılmış, bölgedeki ekolojik zenginlik bakımsızlığa terk edilmiş.
Prof. Ayfer Kaynar, Ataköy’deki ‘sahil tartışması’nın en yakın takipçilerinden... Sahiline ve Yeşiline Sahip Çık Platformu üyelerinden Kaynar, Ataköy’deki sıkıntıları şöyle anlattı:
“Ataköy projesi bir bütündür. Yeşiliyle, mavisiyle, doğallığıyla. Burayı turistik tesise çevirmek istiyorlar. Biz buna kesinlikle karşı çıkıyoruz. Üstelik tek karşı çıkan da biz değiliz. Bakırköy Belediye Başkanı Ateş Ünal Erzen de bu projeyi desteklemiyor. Hatta İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Kadir Topbaş bile Ataköy’deki yeşil alanların korunmasından yana. Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay’la yaptığımız bir görüşmede de kendisi Ataköy sahilindeki, turizm gerekçeli yoğunlaşmanın karşısında olduğunu belirtmişti. Tüm tepkilere rağmen Ataköy’deki yeşil alanlar yıllardır rant tehlikesi altında. Türkiye’de kişi başına 2.5 metrekare yeşil alan düşerken, İstanbul’un göbeğindeki Ataköy’de bu oran 11 metrekareye çıkıyor. Gücümüz yettiğince evlerimizin alanında kalan yeşil alanları satın alıp, belediyeye yeşil alan olarak teslim ettik. Ancak 120 bin metrekare civarındaki bir alanı satın almamızı kimse bizden bekleyemez. TOKİ’nin yeşilimizden elini çekmesini istiyoruz.”
Platformun üyelerinden Doğu Coşkunfırat, alandaki plaja yeniden hayat verilebileceğini ifade ederken, bölgede oluşacak yapının asıl imar planına göre 6.5 metreyi aşamayacağına işaret etti: “İçinde marina olan Kültür ve Sağlık Kompleksi adı altında yeni bir alışveriş merkezi planlanan... Bu bölge yeşil kalmalı, projeye şiddetle karşıyız.”
TOKİ’nin 19 Ağustos’ta satışa sunacağı sahil bölgesindeki balıkçı kulübelerini hatırlatan bir başka Ataköylü ise “Bu balıkçıların geçim kaynağı burası... Muhtemelen İstanbul’un ücra bir köşesine yönlendirilecekler. Buradaki yaşam şeklinin değişmesini istemiyoruz. Ataköy’ün hak ettiği doğal, huzurlu bir sahil ortamı...” görüşünde.

‘TOKİ destekçileri’ kim?
Pazar günü, ‘Sahiline ve Yeşiline Sahip Çık’ platformunun eyleminde muhalif bir grup da bu gösteriyi protesto etti. Platform üyeleri, kendilerini Ataköylü olarak tanıtan bu eylemcilerin TOKİ işçileri olduğunu öne sürüyor. Ayfer Kaynar, pazar günü taşıdıkları pankartlarda ‘Yeşile dokunmayacağız’, ‘Teşekkürler TOKİ’ gibi ifadelere yer veren karşı grup eylemcilerin ellerinde sopa taşıdıklarını da söyledi.

517 milyon liraya alıcı bekliyor
TOKİ’nin 517 milyon 540 bin lira muhammen bedelle satışa çıkardığı arsanın geçmişi de olaylı. Bölge daha önce plajdı. Emlak Bankası’na ait olan arazi Ataköy projesinin turistik tesisleri olarak görünüyordu. Daha sonra turizme açıldı, plaj kapatıldı. Bir dönem üzerine Ataköy C Motelleri adlı tatil köyü inşa edilen arsayı, ‘emlak kralı’ Yafes Öztürk, 1981 yılında Emlak Bankası’ndan yap-işlet-devret modeliyle kiraladı. Emlak Bankası 1992 yılında, sözleşmeye uyulmadığı gerekçesiyle Öztürk’ün araziyi tahliye etmesi talebiyle dava açtı. Emlak Bankası 2002 yılında kapatılınca gayrimenkulleri TOKİ’ye devredildi. TOKİ de tahliye davasını devam ettirdi. Yafes Öztürk 2003’te ölünce biri resmi nikâhlı dört eşi davada taraf oldu.
Dava 16 yıl sürdü. TOKİ geçen yıl tahliye davasını kazandıktan sonra araziyi satışa çıkardı. Üstündeki moteller yıkılan arsa Ataköy Marina, Sheraton Oteli ve Galleria’yla komşu.

Vefa Civarında Keşif Turu

2009-08-09T11:47:00.001-07:00

Ceylinus-minikburun-yiğenimus-ve kurabiye canavarı Mertus

2009-08-04T13:38:00.000-07:00

HAPPY BIRTHDAY CEYLINUS... nice güzel yaşlara... hep mutlu olman dileğiyle...muuccckkk
...