Monday, September 8, 2008

Ayasofya

 
History
Nothing remains of the first church that was built on this location, known as the Μεγάλη Ἐκκλησία (Megálē Ekklēsíā, "Great Church"), or in Latin "Magna Ecclesia".[1]
As often happened in those days, the site was selected because there had been a pagan temple there.[2] The church was built next to the area where the imperial palace was being developed and next to the smaller church Hagia Eirene, finished first and acting as cathedral until the Hagia Sophia was completed. The Hagia Sophia was inaugurated by Constantius II on 15 February 360. Both churches acted together as the principal churches of the Byzantine Empire.
 

This church was chronicled by Socrates of Constantinople (380-440), who claimed that it was built by Constantine the Great. It was built as a traditional Latin colonnaded basilica with galleries and a wooden roof. It was preceded by an atrium. This first church was then already claimed to be one of the world's most outstanding monuments.
The appellation "Megálē Ekklēsíā" continued to be used for a long time, only to be replaced by the name "Hagia Sophia" after the conquest of Byzantium in 1453.
The patriarch of Constantinople, John Chrysostom, came into a conflict with Empress Aelia Eudoxia, wife of the Emperor Arcadius and was sent into exile on 20 June 404. During the subsequent riots, this first church was largely burned down. A second church was ordered by Theodosius II, who inaugurated it on 10 October 405. The fire that started during the tumult of the Nika Revolt resulted in the destruction of the (second) Hagia Sophia, which burned down to the ground on 13-14 January 532.
 


Several marble blocks from this second church have survived to the present day, and they are displayed in the garden of the current (third) church. The blocks were originally part of a monumental front entrance; they were excavated in the western courtyard by A.M. Schneider in 1935.
On February 23, 532, only a few days after the destruction of the second basilica, Emperor Justinian I took the decision to build a third and entirely different basilica, larger and more majestic than its predecessors.
Justinian chose the physicist Isidore of Miletus and the mathematician Anthemius of Tralles as architects; Anthemius, however, died within the first year. The construction is described by the Byzantine historian Procopius' On Buildings (De Aedificiis). The emperor had material brought over from all over the empire, such as Hellenistic columns from the temple of Artemis at Ephesus. Large stones were brought from far-away quarries: porphyry from Egypt, green marble from Thessaly, black stone from the Bosporus region and yellow stone from Syria. More than ten thousand people were employed during this construction. This new church was immediately recognized as a major work of architecture, demonstrating the creative insights of the architects. They may have used the theories of Heron of Alexandria to be able to construct a huge dome over such a large open space. The emperor, together with the patriarch Eutychius, inaugurated the new basilica on December 27, 537 with much pomp and circumstance. The mosaics inside the church were, however, only completed under the reign of Emperor Justin II (565-578).
 
Posted by Picasa

Earthquakes in August 553 and on December 14, 557 caused cracks in the main dome and the eastern half-dome to appear. The main dome collapsed completely during an earthquake on May 7, 558, destroying the ambon, the altar and the ciborium over it. The emperor ordered an immediate restoration. He entrusted it to Isodorus the Younger, nephew of Isidore of Miletus. This time he used lighter materials and elevated the dome by 6.25 metres (20.5 ft), thus giving the building its current interior height of 55.6 metres (182 ft). [3]. This reconstruction, giving the church its present 6th century form, was completed in 562. The Byzantine poet Paul the Silentiary composed an extant, long epic poem, known as Ekphrasis, for the rededication of the basilica, presided over by Patriarch Eutychius, on 23 December 562.
Hagia Sophia was the seat of the Orthodox patriarch of Constantinople and a principal setting for Byzantine imperial ceremonies, such as coronations. The basilica also offered asylum to wrongdoers. Foreign visitors were deeply impressed.
In 726 the Emperor Leo the Isaurian issued a series of edicts against the veneration of images (iconoclasm), ordering the army to destroy all icons. At that time, all religious pictures and statues were removed from the Hagia Sophia. After a brief reprieve under Empress Irene (797-802), the iconoclasts made a comeback. Emperor Theophilus (829-842) was strongly influenced by Islamic art, which forbids graven images. He had a two-winged bronze door with his monograms installed at the southern entrance of the church.
 
The basilica suffered damage, first by a great fire in 859, and again by an earthquake on January 8, 869 that made a half-dome collapse. Emperor Basil I ordered the church to be repaired.
After the great earthquake of 25 October 989, which ruined the great dome of Hagia Sophia, the Byzantine emperor Basil II asked for the Armenian architect Trdat, creator of the great churches of Ani and Agine, to repair the dome.[4]. His main repairs were to the western arch and a portion of the dome. The extent of the church's destruction meant that reconstruction lasted six years. The church was re-opened on 13 May 994.
In his book De Ceremoniis aulae Byzantinae (Book of Ceremonies), emperor Constantine VII (913-919) wrote about all the details of the ceremonies held in the Hagia Sophia by the emperor and the patriarch.
19th Century marker of the tomb of Enrico Dandolo, the Doge of Venice who commanded the Sack of Constantinople in 1204, inside the Hagia Sophia
At the capture of Constantinople during the Fourth Crusade, the church was ransacked and desecrated. The Byzantine Greek historian Niketas Choniates described the capture of Constantinople. Many relics from the church, such as a stone from the tomb of Jesus, the Virgin Mary's milk, the shroud of Jesus, and bones of several saints, were sent to churches in the West and can be seen now in various museums in the West. During the Latin occupation of Constantinople (1204–1261) the church became a Roman Catholic cathedral. Baldwin I of Constantinople was crowned emperor on 16 May 1204 in the Hagia Sophia, at a ceremony which closely followed Byzantine practices. Enrico Dandolo, the Doge of Venice who commanded the sack and invasion of the city by the Latin Crusaders in 1204, is buried inside the church. The tomb inscription carrying his name, which has become a part of the floor decoration, was spat upon by many of the angry Byzantines who recaptured Constantinople in 1261. However, restoration carried out during the period 1847–1849 cast doubt upon the authenticity of the doge's grave. It is more likely a symbolic burial site to keep alive his memory.
After the recapture in 1261 by the Byzantines, the church was in a dilapidated state. The four buttresses in the west were probably built during this time. In 1317, emperor Andronicus II ordered four new buttresses to be built in the eastern and northern parts of the church. After new cracks had developed in the dome after the earthquake of October 1344, several parts of the building collapsed on 19 May 1346. After that, the church remained closed until 1354, when repairs were undertaken by the architects Astras and Peralta.
 

Immediately after the Ottoman Turks conquered Constantinople (Istanbul) in 1453, the Hagia Sophia was converted to a mosque as the symbol of the conquest. At that time, the church was very dilapidated. Several of its doors had fallen off. This condition was described by several Western visitors, such as the Córdoban nobleman Pero Tafur[5] and the Florentine Cristoforo Buondelmonti.[6] The sultan Mehmed II ordered the immediate cleanup of the church and its conversion to a mosque. The next sultan Bayezid II built a new minaret, replacing the one built by his father.

In the 16th century the sultan Suleiman the Magnificent (1520-1566) brought back two colossal candles from his conquest of Hungary. They were placed on both sides of the mihrab. During the reign of Selim II (1566-1577), the building started showing signs of fatigue and was extensively strengthened with the addition of structural supports to its exterior by the great Ottoman architect Sinan, who is also considered one of the world's first earthquake engineers. In addition to strengthening the historic Byzantine structure, Sinan built the two additional large minarets at the western end of the building, the original sultan's loge, and the mausoleum of Selim II to the southeast of the building (then a mosque) in 1577. The mausoleums of Murad III and Mehmed III were built next to it in the 1600s.
 

Later additions were the sultan's gallery, a minbar decorated with marble, a dais for a sermon and a loggia for a muezzin.
The sultan Murad III (1574-1595) had two large alabaster Hellenistic urns transported from Pergamon and placed on two sides of the nave.
Sultan Mahmud I ordered the restoration of the building in 1739 and added a medrese (a Koranic school, now the library of the museum), a soup kitchen (for distribution to the poor) and a library, and in 1740 a fountain for ritual ablutions (Şadirvan), thus transforming it into a külliye, i.e. a social complex. At the same time a new sultan's gallery and a new mihrab were built inside.
 
Posted by Picasa

The most famous restoration of the Hagia Sophia was ordered by Sultan Abdülmecid and completed by eight hundred workers between 1847 and 1849, under the supervision of the Swiss-Italian architect brothers Gaspare and Giuseppe Fossati. The brothers consolidated the dome and vaults, straightened the columns, and revised the decoration of the exterior and the interior of the building. The mosaics in the upper gallery were cleaned. The old chandeliers were replaced by new pendant ones. New gigantic circular-framed disks were hung on columns. They were inscribed with the names of Allah, the prophet Muhammad, the first four caliphs Abu Bakr, Umar, Uthman and Ali, and the two grandchildren of Mohammed: Hassan and Hussain, by the calligrapher Kazasker İzzed Effendi (1801-1877). In 1850 the architect Fossati built a new sultan's gallery in a Neo-Byzantine style connected to the royal pavilion behind the mosque. Outside the Hagia Sophia, a timekeeper's building and a new medrese were built. The minarets were altered so that they were of equal height. When the restoration was finished, the mosque was re-opened with ceremonial pomp on 13 July 1849.
In 1935, the first Turkish President and founder of the Republic of Turkey, Mustafa Kemal Atatürk, transformed the building into a museum. The carpets were removed and the marble floor decorations appeared for the first time in centuries, while the white plaster covering the mosaics was painstakingly removed by expert restorers. [7]

Source:http://en.wikipedia.org/wiki/Hagia_Sophia
Photographs: acupofcaffein

Soğuk Çeşme Sokağı

 
Soğukçeşme Sokağı Bab-ı Humayun'un sonunda, tarihi İstanbul evlerinin bulunduğu sokaktır. Topkapı Sarayı'nın duvarına yaslanmış cumbalı, kafesli, 2-3 katlı, 8-10 odalı ahşap evlerin oluşturduğu sokağın geçmişi 18. yüzyıla kadar inmektedir.
 
Sık çıkan yangınlar ve bakımsızlık nedeniyle giderek yıpranan evler, özellikle 1960'lardan itibaren eski sahiplerinin terk etmesiyle enkaz haline gelmiştir. 1985-86 yıllarında Turing tarafından günün malzemesi kullanılarak restore edilen sokaktaki 9 bina, bir pansiyon dizisi haline getirilmiştir. Roma Sarnıcı da restore edilerek taverna olarak kullanılmaya başlamıştır. Evler, Yaseminli Ev, Mor Salkımlı Ev, Hanımeli Ev gibi adlarını etrafına dikilen çiçeklerden almıştır. Evlerden biride halen İstanbul Kitaplığı olarak kullanılmaktadır.
 
''Dağda silah sussun, hiç konuşmasın

Yücelerden billur sular dökülsün

Bin renkli çiçekler yerleri öpsün

Arı vızıldasın yer uğuldasın

Bu cennet ülke bu vatan bizim'' .

Çelik Gülersoy'un son yazıları Cumhuriyet'te çıkmıştı. ( 5 Haziran 2003 .)

 
Posted by Picasa


''Biz bu trenin son vagon yolcularıyız. Vagonun arka balkonunda iken bunu anlamadık. Katar bizi indirip gözden uzaklaştıktan sonra, bir beton selinin ortasında şimdi anlıyoruz...'' Çelik Gülersoy

Kaynak:wikipedia.org
Resimler:acupofcaffein

Topkapı Sarayı...

sonunda müze kartımız oldu. Artık 1 yıl boyunca tüm müzelere ücretsiz girebileceğiz... Kartı almak çok kolay...Herhangi bir kimlik kartı ve 20 Ytl ile Topkapı Sarayına, Ayasofya'ya veya Arkeoloji Müzesine başvurmanız yeterli... Valllaaa... kartınız elinizde... Öğretmen ve öğrenciler için 10 Ytl...
 
 
 
 
Posted by Picasa

Thursday, August 28, 2008

Öylesine...


Fotoğraf: Peter H. Kaynak: Flickr.com

AYDINLIK
Hiçbir vakit tam karanlık değil gece
Kendimde denemişim ben
Kulak ver dinle
Her acının sonunda
Açık bir pencere vardır.
Aydınlık bir pencere
Hayal edilecek bir şey vardır
Yerine getirilecek istek
Doyurulacak açlık
Cömert bir yürek
Uzanmış açık bir el
Canlı canli bakan gözler vardır
Bir yaşam vardır yaşam
Bölüşülmeye hazır

PAUL ELUARD

Monday, August 25, 2008

Şile

Yazın genelde hafta sonu pek dışarıya çıkmıyoruz...Çünkü her yer çok kalabalık, hava sıcak vb. diğer nedenlerimiz var...:-)
Bu hafta sonu hadi dedik biraz kurallarımızı çiğneyelim şehir dışına çıkalım... Gidiş süperdi de, dönüş yolu kurallarımıza uymamız gerektiğini bir kez daha bize gösterdi...!!!
Bu gezimizde iki yeni köy keşf ettik... Biri Ovacık, diğeri İmrendereli... Her ikisi de karakteristik yapılarıyla görülmeye değer... İmrendereli biraz daha güzeldi sankim...:-)
Şile de biz sürekli kavala park'a gidiyoruz. Hemen fenerin altında... Buranın manzarası güzel çok pahalı değil ve sservisi güler yüzlü... Birde tavşanları, ördekleri, kazları, tavukları var... Çocuklar için cennet tabiki...
Bu sefer hadi deniz kenarına inelim dedik ve neler gördük neler...Bu durumda neymiş dedik... Bir daha deniz kenarına inmeeeeeeyeeeeeceeeeeğiiiiiiiiz...
 
 
 
 
Posted by Picasa

 
 
 
 
Posted by Picasa

Saturday, August 23, 2008

Minik Burun Yiğenimus

Minik burun bizi ziyarete geldi...
"Büyük topuklu terliklerde bende pek bir güzel duruyor canım..."
 
Bu koltuklarda dönüyor oooo peeeeeeek bir rahatmış canım......
 
Gettttiiiirrriiinnnn kuruyemiş biraz daha fındık fıstık...
 
hhhhmmmmm bu diğer koltukta pek bir rahatmış canım....
 
"my" "benim" demek... yoksa siz anlamıyormusunuz beeni....:-)) "welcome".... "kuş" bunları da yeni öğrendim...!!!
Posted by Picasa

Tuesday, August 19, 2008

Santral İstanbul

Pazar günü Santral İstanbul'a gittik. Cuma veya Cumartesi yeniden gidip sergiyi dolaştıktan sonra bu sefer Otto'da oturmayı planlıyoruz... Burnuma nefis sarımsaklı pizza kokusu geliyordu. Atmosfer ve mekan nefis gözüküyoru...:-) ...US'la biten arkadaşlarıma duyrulur....:-)

Santral İstanbul, İstanbul- Haliç'te 'da Eylül 2007'de faaliyete geçmiş bir kültür, sanat ve eğitim mekanıdır. Mekanın odak noktası Bilgi Üniversitesi tarafından modern sanat müzesine dönüştürülen 118 dönüme yayılmış Silahtarağa Enerji Santrali'dir. Ancak Santral İstanbul; bir enerji müzesi, sanatçı atölyeleri, kamuya açık bir kütüphane, Bilgi Üniversitesi'ne ait eğitim binaları gibi tesislere de ev sahipliği yapmaktadır.

1911-1983 yılları arasında İstanbul'a elektrik sağlayan ve Osmanlı İmparatorluğu'nun ilk enerji tesisi olan Silahtarağa Elektrik Santrali 2004 yılı Mayıs ayında Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı tarafından Bilgi Üniversitesi'ne tahsis edilmiştir. Elektrik santralinin kültür-sanat mekanına dönüşüm projesi Bilgi Üniversitesi, Ciner ve Doğuş Grubu ile Laureate International Üniversitesi'nin ortaklığında, Kale Grubu ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin sponsorluğunda gerçekleşmiştir.

Santral İstanbul'un mimari tasarımını Nevzat Sayin, Emre Arolat ve Han Tümertekin gerçekleştirmiştir.

Santralistanbul Proje Uygulaması; C.Akın BARLAS, Levent ŞAHİN, Okan TİKVEŞLİ ve Pro-Ge Proje Yönetim firmasından Fatih ÇAKIR, Erdoğan TARLABAŞI ndan oluşan takımla gerçekleştirilmiştir.

Santral İstanbul'un açılışı bünyesindeki Çağdaş Sanat Müzesi'nde Fulya Erdemci, Semra Germener, Orhan Koçak ve Zeynep Koçak'ın küratörlüğünde hazırlanan 100 Türk sanatçısının 450 eserinin sergilendiği Modern ve Ötesi adlı bir sergi ile yapılmıştır.

Kaynak:http://tr.wikipedia.org/wiki/Silahtara%C4%9Fa_Elektrik_Santrali






Santral İstanbul'la ilgili bilgilere http://www.santralistanbul.com/ dan ulaşabilirsiniz.

Monday, August 18, 2008

Koç Müzesi

İstanbulda kavruluyoruz... Hafta sonu kendimizi nereye atacacğımızı şaşırdık...!!!

Cumartesi günü Koç Müzesine gittik. Şimdiye kadar vakit ayırıp gitmediğim için kendime çok kızdım...
Müzenin içerisini keyifle dolaştıktan sonra isterseniz Haliçin kıyısından altın boynuz (golden horn!) manzarasını seyredebilir, sevimli, huzurlu güzel kafesinde(Halat)oturup serin birşeyler yudumlayabilirsiniz.. Bizde Limonlu tart ve cappucino'muzu latin jazz müziği eşliğinde afiyetle midemize indirdik.

Bu arada dilerseniz trenle Sütlüceye kadar gidebilirsiniz. Müzeyi ziyaret edenlere bu tur ücretsiz.
Ayrıca dilerseniz Esra ile (tekne) haliç turu yapabilirsiniz. Birzamanlar Fransız donanmasında flika olan bu tekne şimdilerde gezi teknesine dönüştülmüş. Çok keyifli. 6 kişi alıyor. Ne yazık ki en son kalkış saati 16:45. Bu eğlenceli gezinin ücreti 9 Ytl.
Önemli not: Kendi otoparkı var. Dolayısyla park sorunu yok...:-)

Şimdiden iyi eğlencecler dilerim... Bu arada binaların tarihi herzaman ilgimi çektiği için onlarla ilgili bilgileride ekledim.













Rahmi M. Koç Müzesi, eski İstanbul'un merkezinde Haliç Kıyılarında, iki tarihi binaya sahiptir. Endüstriyel arkeolojinin örneği olan bu binalar belki de içerisinde sergilenen endüstriyel objelere ev sahibi olabilecek en uygun mekanlardır.

Lengerhane Binası

Sultan III. Ahmet (1703-1730) zamanında 12. yüzyıldan kalma bir Bizans binasının temelleri üzerine kurulmuş olan bu eski Osmanlı Lengerhanesi, şu anda ikinci sınıf tarihi eser kapsamındadır ('Lenger' 'çıpa ve zincir', 'hane' ise 'ev' anlamındadır). Bina Sultan III. Selim (1789-1807) zamanında Maliye Bakanlığı'nın kontrolüne verilmeden önce restore edilmiş ve Cumhuriyet'in kurulmasından sonra ise binaya Cibali Tütün Fabrikası sahip olmuştur. Lengerhane binasının çatısı 1984 yılında çıkan bir yangında ciddi hasar görmüş ve bina 1991 yılında Rahmi M. Koç Müzesi ve Kültür Vakfı tarafından satın alındığı tarihe kadar terk edilmişti..

Hasköy Tersanesi

Bu tarihi tersane 1861 yılında Osmanlı Deniz Hatları Şirketi (Şirket-i Hayriye) tarafından kendi gemilerinin bakım ve onarımını yapmak üzere yapılmıştı. Tersane orijinal olarak 2 atölyeden oluşturulmuş, ihtiyaç doğdukça ve imkanlar müsait olduğunda büyütülmüştür. 45 metre uzunluğundaki ve buhar gücüyle çalışan kızak 1884 yılında inşaa edilmiş ve bu kızağa 1910 yılında elektrik gücüyle çalışan ikinci bir kızak ilave edilmiştir. Kamuoyunca çok sevilen, 1938 yılında hizmete giren ve yarım yüzyıldır hizmet veren Kacatas ve Sarıyer gibi ilk yapılan bazı feribotlar bu tersanede imal edilmiştir. Tersane, 1984 yılında Ulaştırma Bakanlığının kontrolüne geçmeden önce, değişik kamu kuruluşlarının kontrolü altında bulunmuştur. Nihayet 1996 yılında Rahmi M. Koç Müzesi ve Kültür Vakfı tarafından satın alınmıştır.

Müze bilgileri müzenin kendi sitesinden alınmıştır.

Kaynak:http://www.rmk-museum.org.tr/turkce/about/history.html

Monday, August 11, 2008

Pera Müzesi -Sergi

Haftasonu iki sergi gezdik. Fena değildi. Miro'ya NY'dayken gitmiştim. Orada ki sergi çok daha güzeldi...
Fotoğraflara gelince, aşağıdaki kuşlu fotoğraf güzeldi. Onun dışında ben sadece 3 tane daha beğendim bir tanesi aşıklar, diğeri yer çekimi bir diğeri de isimsizdi...
Sergileri gezmek istiyorsanız acele edin bu ayın sonunda bitiyor.
Pazar akşamıda Ortaköyde gecenin keyfini çıkardık... Brrrr odası var caminin hemen köşesinde... :-) boğaz köprüsü fotoğraflarıda bendenize ait...





Maeght Koleksiyonu’ndan
Baskılar, Resimler ve Heykeller

Yıl 1946... II. Dünya Savaşı’nın hemen ertesinde tüm dünyada savaşın acıları ve yaraları sarılmaya çalışılırken bugün dünya düşün tarihi ve resim sanatının kilometre taşları, J. Paul Sartre, R. Char, A. Giacometti, M. Leiris, J. Prévert, T. Tzara, P. Bonnard, H. Matisse, G. Braque, F. Léger, M. Chagall, A. Calder, A. Malraux, B. Van Velde, F. A. Bazaine, E. Chillida ve Joan Miró Paris’te bir araya gelir...

Dönemin sanatı, modern sanatın Hitler’in deyişi ile saçmalık ve sapkın ilan edildiği dönemin hemen ertesinde gelişir. İnsanların şaşkın, sevinçli, yaraları sarmaya, yeniden hayatla barışmaya hazır olduğu bir dönemde, Paris bir mıknatıs gibi çeker tüm sanatçıları. Sanatın ancak özgür bir ortamda gelişebileceğinin de kanıtıdır bu...

Tzara’nın kitabını 1947’de resimler Miró... Miró’nun sanatını şiirle anlatır Prévert... Fransa’nın her zaman övünçle anacağı Kültür Bakanı André Malraux düşün ve edebiyat dünyasını yeni bir boyuta taşırken etkilendiği yakın arkadaşı Miró’nun da sanatını anlatır bir kitabında uzun uzun.
Bu dönemde Dadaizm, Kübizm, Sürrealizm, Otomatizm ve de Varoluşçuluk gibi yaşamı ve sanatı sorgulayan ve alışılmışın dışında yeni boyutlar getiren düşünce ve sanat akımları gelişir ve kendini bu akımlarla özleştirecek sanatçıları bulur. Yüzlerce sanatçı ve düşün adamına Maeght Ailesi kucak açar, onların dostu ve hamisi olur. Miró’nun ise her zaman özel bir konumu vardır Aile içinde.

Maeght Ailesi, II. Dünya Savaşından önce 1930’ lu yıllarda başlayan düşün insanları ve sanatçılarla olan dosluğuna yeni bir boyut kazandırmak ve sanatçılarına daha özgür bir çalışma ortamı yaratmak için, 1964 yılında Maeght Vakfı’nı kurar. Bu Vakıf Fransa’da kurulan ilk modern sanat vakfıdır.

Küratörlüğünü Maeght Ailesi’nin üçüncü kuşak temsilcisi ve çocukluğunun önemli bir bölümünü sanatçı ile paylaşmış Yoyo Maeght’ın yaptığı, Joan Miró: Maeght Koleksiyonu’ndan Baskılar, Resimler ve Heykeller sergisi, Miró’nun II. Dünya Savaşı sonrasını yansıtan coşkulu, sevinçli renklerinin yanı sıra uzun süren hoş bir dostluğun izlerini de sunuyor.

kaynak ve resimler: http://www.peramuzesi.org.tr/sergiler26b.html



Baykuşun Kareleri


30. kuruluş yıldönümünü Suna ve İnan Kıraç Vakfı Pera Müzesi’nde 67 mezununun seçilmiş fotoğraflarından oluşan bir sergiyle kutlayan Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Fotoğraf Bölümü, 13 Temmuz 1978 tarihinde İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi, Yüksek Dekoratif Sanatlar Bölümü, Fotoğraf Enstitüsü olarak kurulmuştur.

Fotoğraf Enstitüsü, Türkiye’de fotoğraf eğitimi anlamında kurumlaşmanın temsilcisi olmuştur. Daha önceleri fotoğraf kulüpleri kurulmuş ve çeşitli kurumlarda fotoğraf dersleri verilmişse de lisans düzeyinde dört yıllık bir fotoğraf eğitimini hayata geçirmek ancak günümüzden otuz yıl önce gerçekleşebilmiştir. Okulun ilk yıllarını, kurucularından ve ilk hocalarından Cafer Türkmen şöyle anlatır: “İlk yıl ikiyüz kişi başvurdu. Ancak onbeş öğrenci alabildik. Salıpazarı’nda şimdiki Geleneksel Türk El Sanatları Bölümü’nün olduğu yerin arkalarında eski bir handa eğitime başladık. 70-80 basamakla çıkılan üç katlı bir binaydı burası. Geleneksel Türk El Sanatları Bölümü ile aynı binayı paylaşıyorduk. En alt katta ise Sinema Televizyon Enstitüsü’nün yanıcı filmler arşivi ve okulun bekâr müstahdemlerinin kaldığı bir koğuş bulunuyordu.” (Saliha Dıraman, Cafer Türkmen sergisi kataloğu, 2002).
Otuz yıllık geçmişinde üç yüzden fazla mezun veren Fotoğraf Bölümü’nün 30. kuruluş yılı kutlamalarının bütünleştirici etkinliklerinden biri olan bu sergi, Türkiye’nin akademik anlamda ilk fotoğraf bölümünün kuruluşunu ve mezunlarını anarken, yıllardır profesyonel çalışmalarını sürdüren bölüm mezunlarının deneyimlerini de bizlerle paylaşıyor.

kaynak ve resimler: http://www.peramuzesi.org.tr/sergiler26b.html

About

.
 
google-site-verification: google6264df489a134469.html